Polub nas na Facebooku

Aktualności

Od wyrzeczenia do wyzwolenia

Dzięki wyrzeczeniom rozwija się dobroć (sattwa). Z dobroci rozwija się zrozumienie. Ze zrozumienia człowiek odkrywa własną jaźń (atman), a ten kto odkrywa jaźń, uwalnia się z kręgu narodzin i śmierci.
Kryszna Jadźurweda, Majtreja Upaniszad, 4.3

Wrata, składanie świętych ślubów, jest ósmą praktyką indywidualnej dyscypliny (nijama). Każdy wyznawca religii składa je w którymś momencie swego życia. Śiwaita najpierw składa ślub zachowania abstynencji seksualnej do ślubu (brahmaćarja wrata).

Następnie składa śluby małżeńskie (wiwaha wrata). Ślubowanie to akt świętego zobowiązania wobec samego siebie (wewnętrznego „ja”) i świata zewnętrznego: bliskich, przyjaciół i wspólnoty. Nawet jeśli inni nie wiedzą o czyimś zobowiązaniu, trudno patrzeć im w oczy, gdy złamało się wewnętrzne zobowiązanie. Wrata to przyrzeczenie złożone przez człowieka niebiańskim strażnikom (dewa), którzy chronią jego świątynię, i mahadewami, którzy przebywają razem z nim na poziomie duchowym.
Wrata jest więc przyrzeczeniem złożonym Bogu, dewom i guru w najbardziej pomyślnym czasie w życiu człowieka. Jest to siła wiążąca zewnętrzny umysł z duszą, a duszę z Bogiem.

Powszechnie pod pojęciem świętego ślubu rozumie się przestrzeganie wszelkich nakazów religijnych, na przykład związanych z określonymi obrzędami czy wydarzeniami. Są wśród nich proste obietnice złożone sobie, naszej religijnej wspólnocie i guru, że będziemy podążać ścieżką naszej religii, a także bardzo specyficzne zobowiązania.
Święte śluby dają wielbicielowi siłę, by wytrwać w obliczu naturalnych pokus, które pojawiają się w życiu człowieka. Ślub jest metodą, która zamiast tłumić pokusy, umieszcza je w ramach stylu życia regulowanego przez ograniczenia (jama) i praktyki duchowe (nijama). Zanim wielbiciel zdecyduje się na złożenie świętego ślubu, musi przestrzegać ograniczeń i praktyk w dwóch trzecich.

Pamiętajmy, że jama są dziesięcioma wskazówkami, jakie siły należy opanować i w jaki sposób. Niektórym przychodzi to łatwo, dzięki sprzyjającej karmie, innym nie. Ale oczyszczający efekt przynosi już sam wysiłek włożony w próby przestrzegania ograniczeń. W przypadku praktyk indywidualnej dyscypliny (nijama), postęp następuje stopniowo, w zależności od powodzenia w przestrzeganiu ograniczeń. Na przykład osoba, która wiernie wypełnia pierwsze ograniczenie, czyli niekrzywdzenie (ahinsa), będzie zdolna praktykować pierwszą cnotę, czyli skruchę (hri). Na tej samej zasadzie, prawdomówność (satja) prowadzi do zadowolenia, radości i spokoju w życiu (santosza). Pierwszych pięć praktyk (nijama) jest narzędziami do samodzielnej pracy nad własnym charakterem.

Takie praktyki jak studiowanie pism, rozwijanie duchowej woli i intelektu, składanie prostych ślubów, intonowanie Om i wypełnianie podstawowych wyrzeczeń nie wymaga przewodnictwa guru. Potrzeba inicjacji pojawia się naturalnie, kiedy ostatnie pięć ograniczeń (jama) – wytrwałość, współczucie, szczerość, umiarkowany apetyt i czystość – uaktywniają pięć ostatnich cnót (nijama): zgłębianie nauk wybranej tradycji (siddhanta śrawana), poznanie pozazmysłowej rzeczywistości oraz rozwój duchowej woli pod kierunkiem nauczyciela (mati), święte przyrzeczenia złożone nauczycielowi (wrata), intonowanie mantr po inicjacji przez nauczyciela (dźapa) i wyrzeczenia spełniane pod uważnym nadzorem nauczyciela (tapas).

Oceń tekst 1 2 3 4 5 6
Średnia ocena: 3/6 (26 głosów)

Komentarze Facebook

Komentarze do tekstu Od wyrzeczenia do wyzwolenia

Komentarzy: 0

Dodaj komentarz